Het irriteert me verschrikkelijk als mensen zeggen dat mijn broek openstaat. Rustig in verdachten verzonken, en dan zegt er iemand plots “je broek staat open!”. Die persoon wil dan alleen maar goed doen, dat weet ik wel. Maar ik denk dan. Nou. Ja. Fijn. Mijn broek staat wel eens open. Jouw broek staat wel eens open. Broeken staan soms open, ja, dat gebeurt. Maar is het zo erg om mijn onderbroek te zien? Dat streepje bloemetjes? Of misschien gewoon een rits, die nu eenmaal aan de verkeerde kant van de sluiting zit?. Het is belachelijk dat het belachelijk is dat je rits openstaat. Je ziet helemaal niks. Gewoon. Een open rits. En dat is belachelijk. En dan doe ik mijn rits toe, en ben ik die persoon eigenlijk toch heel dankbaar.
De wereld van gestoorde puberhersens
Description :
Verdwaald in de wereld van mooie kleren, puistjes en knappe jongens zoekt ze de weg naar haar eigen ik. Als je even ontsnapt uit de tienerwereld, kom je haar wereld misschien tegen. Een stukje daarvan staat hier op het web.
Geniet van je wandeling hier, laat de tijd langzaam verdwijnen.
♥
My precious pics::
Lakiek.skyblog.com
Bloemetjesondergoed
[ Ajouter un commentaire ]
[ Aucun commentaire ]
# Posté le dimanche 30 novembre 2008 17:34
Chaos.
Die documentaire. Over idiot savants. Die een beschadigde linkerhersenhelft hebben. Misschien hebben alle geniale superslimme of artistieke mensen een beetje een beschadigde linkerhersenhelft. Misschien heb ik een beschadigde linkerhersenhelft. Misschien heeft iedereen een beschadigde linkerhersenhelft. Misschien sterf ik over 11 seconden. 5 4 3 2 1. Goed ik leef nog. Slaap gewoon...Ik slaap nog steeds niet. Draadloos internet, hoe werkt dat eigenlijk? Zijn dat allemaal stralen die door de lucht zweven? Kun je daar kanker van krijgen? Waarschijnlijk een enge hersenkanker. Misschien ontwikkelt iedereen met draadloos internet nu wel een enge hersenkanker. Wacht, wij hebben draadloos internet. Krijg ik nu hersenkanker? Ik kan geen enge hersenkanker krijgen. Zo cliché. Zijn al mijn karaktertrekken terug te vinden in verschillende andere personen? Of heb ik ook unieke eigenschapjes die niemand anders heeft? Is dit iets waar een ander normaal persoon over na zou denken? Ben ik de enige die hier ooit over nagedacht heeft? Misschien was er ooit een persoon, die precies hetzelfde dacht, woelend in zijn bed, om 12 uur 's nachts. Correctie, 10 na twaalf nu. Als ik rekensommen maak, ben ik altijd teleurgesteld als de uitkomst een negatief getal is. Zou een haat voor negatieve getallen erfelijk zijn? Wat zou er op dit moment omgaan in het hoofd van Michael Jackson? Misschien was ik liever dom geweest. Dan kon ik nu tenminste slapen. Iedereen heeft vragen, en van al die vragen krijg ik deze. Ach, alsof iemand ze gegeven heeft, ik maak ze nog altijd zelf. Maar ik heb ook niet gekozen voor een hoofd dat allemaal rare vragen maakt. Misschien moet ik het allemaal opschrijven. Of misschien niet. Ik ga er me later toch voor schamen.
Dat is wat er in mijn hoofd afspeelt op een normale maandagavond.
[ Ajouter un commentaire ]
[ 2 commentaires ]
# Posté le samedi 29 novembre 2008 19:30
Modifié le samedi 29 novembre 2008 19:41
Beelden in je hoofd
Ik zou graag eens mijn mening over meisjes die stapelverliefd zijn op hun idolen vertellen. Laten we als voorbeeld iemand uitvinden. We geven onze ingebeelde persoon de willekeurige naam Gert. Gert is een beroemde zanger in een boysband en valt zeer in de smaak. Gert is populair en krijgt elke dag minstens 100 liefdesverklaringen te horen van gillende meisjes (en homo's). Deze meisjes gillen, flippen, hyperventileren, vallen flauw, en in de uitzonderlijke slechte gevallen, plegen zelfs zelfmoord door de onbeantwoorde liefde. Dan vraagt een mens zich af “Hoe? Hoe kan iemand verliefd worden op iemand die ze niet eens echt kennen?”. Voor deze vraag nestelde ik me op het toilet in absolute denkhouding. De meisjes hebben een beeld van Gert gevormd. Ze hebben Gert gezien op tv, gehoord in interviews en gelezen in de boekskes. Hun beeld van Gert mag dan misschien heel erg lijken op de echte Gert, maar het beeld is nog altijd niet dé echte Gert. We vergelijken Gert even met een doorsnee pubermeisje. We geven haar de willekeurige naam Marlène. Marlène is een uitbundig persoon. Ze is spontaan, een durfal, behulpzaam en de populairste van de klas. Haar klasgenoot met de willekeurige naam Albert, is stapelverliefd op haar. Hij heeft ook een beeld van Marlène. Dat beeld van Marlène is altijd vrolijk, durft, is altijd vriendelijk tegen anderen, want dat heeft hij immers in de klas gezien. Wat hij niet weet is dat marlène vanbinnen een verlegen persoon is, en dat alleen maar probeert te verbergen. In de klas is ze lief, maar in de andere klas heeft ze 3 personen die ze regelmatig pest – hiermee bedoel ik trouwens niet dat Gert een verlegen pestende rotzak is. Dit wist Albert niet. Albert valt niet op verlegen pestende meisjes. Albert was dus nooit verliefd op Marlène. Hij was verliefd op het beeld in zijn hoofd. Snappen jullie al waar ik naartoe wil? Voor mijn blonde soortgenoten: de meisjes zijn ook verliefd op het beeld in hun hoofd. Gert lijkt misschien wel op dat beeld, maar hij is het niet. Gert heeft nog meer eigenschappen dan het beeld in hun hoofd. Eigenschappen die nog niet in de boekskes hebben gestaan, nog niet op tv zijn geweest. Goeie eigenschappen, maar ook slechte. Zouden de meisjes nog verliefd zijn als ze Gert écht zouden kennen? Misschien wel, misschien niet. Maar ze zijn verliefd op hun eigen fantasie, net als Albert.
Kritiek, vragen, antwoorden, aanmoedigingen, commentaar en andere meningen zijn zeer welkom. Ik hoef wel geen opsomming van je uitgebreide woordenschat van scheldwoorden, dus schrijf iets zinnigs.
# Posté le mercredi 20 août 2008 11:22
Modifié le mercredi 20 août 2008 11:32
Ik ben weer terug
“Heb je je gebrekkig ingesmeerd?”
“Mhhmn?”
Ik keek morrend op uit mijn boekje, terwijl ik mam ongerust naar mijn been zag staren. Ik wierp een blik op mijn been en schrok. Mensen zijden wel vaker giraffebenen tegen mijn lange pilaren, maar nu kan ik ze pas echt gelijk geven. Vijf grote witte plekken op een roodgebakte huid. De zonnestralen hadden enkel de stukjes been gespaard waar ik nonchalant een streepje zonnemelk op had gespoten. Ik rende als een gek de zee in, hopend dat op een of andere manier de zee mijn vlekken net als het zand weg zou spoelen, en rende vervolgens als een gek de zee weer uit, want ze voelde koud en prikkend aan tegen mijn verbrande zwansosissen. Net alsof ze wou zeggen “eigen schuld, dikke bult!”. Ik besloot mam op het strand achter te laten, trok naar het hotel, constateerde voor de hoteldeur dat ik het hotelpasje bij mama was vergeten, kreunde, liep terug naar het strand, keerde terug (met pas) en plofte uiteindelijk uitgeteld neer op het bed met de tube aftersun op mijn buik. Ik keek met een beteuterd pruillipje naar mijn giraffenbeen, en besloot de hele tube over mijn been leeg te smeren. Ik leek wel iemand met een enge huidaandoening. Een gemuteerd monster. Een gemuteerde giraf met een huidaandoening. Ik smeerde mijn been in en bedacht me dat ik zo meteen ging douchen en probeerde zo veel mogelijk zalf te recupureren. “Wat ben jij toch een ijdel tutje,” dacht ik bij mezelf, en moest dan opeens heel hard lachen met al mijn zelfmedelijden. Tssk, gekke toerist.
“Mhhmn?”
Ik keek morrend op uit mijn boekje, terwijl ik mam ongerust naar mijn been zag staren. Ik wierp een blik op mijn been en schrok. Mensen zijden wel vaker giraffebenen tegen mijn lange pilaren, maar nu kan ik ze pas echt gelijk geven. Vijf grote witte plekken op een roodgebakte huid. De zonnestralen hadden enkel de stukjes been gespaard waar ik nonchalant een streepje zonnemelk op had gespoten. Ik rende als een gek de zee in, hopend dat op een of andere manier de zee mijn vlekken net als het zand weg zou spoelen, en rende vervolgens als een gek de zee weer uit, want ze voelde koud en prikkend aan tegen mijn verbrande zwansosissen. Net alsof ze wou zeggen “eigen schuld, dikke bult!”. Ik besloot mam op het strand achter te laten, trok naar het hotel, constateerde voor de hoteldeur dat ik het hotelpasje bij mama was vergeten, kreunde, liep terug naar het strand, keerde terug (met pas) en plofte uiteindelijk uitgeteld neer op het bed met de tube aftersun op mijn buik. Ik keek met een beteuterd pruillipje naar mijn giraffenbeen, en besloot de hele tube over mijn been leeg te smeren. Ik leek wel iemand met een enge huidaandoening. Een gemuteerd monster. Een gemuteerde giraf met een huidaandoening. Ik smeerde mijn been in en bedacht me dat ik zo meteen ging douchen en probeerde zo veel mogelijk zalf te recupureren. “Wat ben jij toch een ijdel tutje,” dacht ik bij mezelf, en moest dan opeens heel hard lachen met al mijn zelfmedelijden. Tssk, gekke toerist.
[ Ajouter un commentaire ]
[ 8 commentaires ]
# Posté le vendredi 08 août 2008 06:04
Modifié le mercredi 20 août 2008 11:33
Slippers
Mijn voeten zijn kwaad op mij, maar ik kan er zelf ook niet veel aan doen. Ze klagen al 3 dagen lang dat ik niet zo veel met hakken moet rondlopen. Blaren en andere huidaandoeningen hebben zich over mijn beide voeten verspreid. Als protest. Maar ik laat me niet stangen. Ook vandaag trok ik moedig met beblaarde voeten naar Aalst. Maar nu zijn ze het beu, kotsbeu. Na mijn uistapje trof ik een bebloede plijsters en een velloos stuk voet aan. Als je het port, als je uitglijdt en je stoot je hiel, als je er nog maar op blaast, dan prikt ie, dan wordt hij woest, dan begint hij heel hard te schreeuwen. Zo van: Rot op, val dood, zoek je een ander paar voeten! Dus als pijpenstelen regent en ik kom opdagen met een paar slippers, heb dan een beetje respect voor mij en mijn velloos stukje voet.
[ Ajouter un commentaire ]
[ 8 commentaires ]
# Posté le lundi 23 juin 2008 14:48
Modifié le mardi 24 juin 2008 04:20
- Annonceurs •
- Jobs •
- Contact •
- Aide •
- Sécurité •
- Conditions •
- Signaler un abus •
- Blog Skyrock